ثانيا ؛ از وجود شهرهاى حضرت حجّت رفع استبعاد مىشود كه در حكايت دوّم از باب هفتم نجم ثاقب استادنا المحدّث النورى - نوّر اللّه مرقده - به تفصيل ذكر شده‌اند و هم از وجود جزيرهء خضرا ، بحر ابيض و ديدن آن‌جا توسّط شيخ جليل على بن فاضل ، رفع استبعاد مىشود ، چنان‌كه در حكايت سى و هفتم باب مذكور از كتاب مزبور ، آمده : اين‌ها موجودند ولى مريى نيستند . ثالثا ؛ از وجود شريف حضرت بقية اللّه ، آمد و رفتش در ميان مردم و ديده نشدن او رفع استبعاد مىشود ، چنان‌چه حاجيان اين امّت از قوم موسى در موسم حجّ ميان مردمند ولى آن‌ها ، ايشان را نمىبينند . رابعا ؛ از طىّ ارض وجود شريف امام زمان ، هنگامى كه در اطراف و اكناف زمين ، مستغيثين استغاثه نمايند و او همه را فريادرسى نمايد ؛ رفع استبعاد مىشود . چنان‌كه براى اين امّت قوم موسى ، زمين طىّ مىشود . عجيب است كه ايشان طىّ ارض را براى اين امّت به دعاى حضرت رسول ، تصديق دارند ولى آن‌را براى فرزندش تصديق نمىكنند ، اگرچه فرضا به دعاى خود آن بزرگوار دربارهء او باشد . [ ادامه پاسخ به شبهه ] جواب سوّم : اماميّه مىگويند كه مقصور نمودن فايدهء وجودى امام بر حفظ حدود ، سدّ ثغور ، رتق و فتق ممالك و امن نمودن شوارع و مسالك ، همانا از عماى قلب و عدم معرفت نسبت به آن بزرگوار است و ما چون به حمد اللّه و منّته ، آن سرور را به اين نحو شناخته‌ايم كه داراى ولايت مطلقه ، نايل به منصب خلافت الهيّه و متصرّف در ما سوى اللّه - باذن اللّه و اجازته - است ، لذا وجود تمام ماسوى اللّه و جميع لوازم وجودى آن‌ها را بسته به وجود شريف آن بزرگوار مىدانيم كه « بوجوده ثبتت الأرض و السّماء » و « لو لا الحجّة لساخت الأرض بأهلها » . ما فوايد وجودى او را نظير نعمت پروردگار مىدانيم ؛ يعنى همان‌طور كه نعماى